NGC 6992: Welon Wschodni
- Obiekt:
- NGC 6992
- Typ:
- Mgławica
- Gwiazdozbiór:
- Łabędź
- Dystans:
- ok. 2400 lat świetlnych
- Sezon:
- lato i jesień (sierpień-październik)
- Paleta:
- HOO
- Teleskop:
- Sky-Watcher Evostar 72ED
- Kamera:
- ZWO ASI183MM Pro
- Montaż:
- Sky-Watcher HEQ5 PRO
- Łączna integracja:
- 4h 50'
- Niebo (Bortle):
- 5
Klasyk nocnego nieba. Eksplozja supernowej, która zapoczątkowała stworzenie Pętli Łabędzia, składającej się m.in. z NGC 6992, znanej jako Mgławica Welon, miała miejsce około 10 000 lat temu. Ta struktura obejmuje obszar o rozmiarach około 80 lat świetlnych, co przekłada się na 3 stopnie na nieboskłonie w gwiazdozbiorze Łabędzia. Po wybuchu supernowej, fala uderzeniowa wywołała delikatne struktury w rozżarzonym gazie. Jedna z widocznych części Pętli, znana jako Mgławica Welon, została stworzona przez zderzenie tej fali z nieruchomymi gazami ośrodka międzygwiazdowego, osiągając prędkość blisko 20 000 km/s. To zjawisko prowadzi do pobudzenia cząsteczek gazu. Kiedy gazy uwolnią zdobytą energię w różnych zakresach długości fal, tworzą żywe barwy mgławicy, które można dostrzec w świetle widzialnym. W pewnych obszarach gazy nagrzewają się do temperatury sięgającej milionów stopni, co wywołuje emisję promieni X o wysokiej energii.
Obecnie front fali uderzeniowej rozprzestrzenia się z prędkością 170 km/s. W przeszłości tempo ekspansji Pętli było jednak znacznie szybsze, co skutkowało wyższymi temperaturami gazu na froncie fali uderzeniowej. Ciśnienie gazów było na tyle potężne, że niwelowało wszelkie przypadkowe zakłócenia struktury. Z upływem czasu prędkość ekspansji spadała, co prowadziło do obniżenia temperatury i ciśnienia gazu na froncie fali. Kiedy temperatura spadła poniżej miliona stopni, pojawiła się sprzężenie zwrotne, powodując szybszy proces ochładzania wraz ze spadkiem ciśnienia. To z kolei doprowadziło do powstawania obszarów o niższym ciśnieniu, które zapadały się i gęstniały, tworząc warstwy rzadkiego gazu o wyższej temperaturze. Tak utworzona pęczniejąca bańka dzieliła się na większe i mniejsze obszary, które następnie rozkładały się na cieńsze włókna, widoczne tylko z boku.
← Wróć do galerii