Sh2-114: Latający Smok
- Obiekt:
- Sh2-114
- Typ:
- Mgławica
- Gwiazdozbiór:
- Łabędź
- Dystans:
- ok. 3850 lat świetlnych
- Sezon:
- lato i jesień (lipiec-październik)
- Paleta:
- Ha+RGB
- Teleskop:
- GSO 6" f/4 Astrograf
- Kamera:
- Player One Ares-M Pro
- Montaż:
- Sky-Watcher HEQ5 PRO
- Łączna integracja:
- 16h 24'
- Niebo (Bortle):
- 5
Sh2-114 (Sharpless 114), czyli Latający Smok 🐉 w konstelacji Łabędzia. Jest to jednocześnie przykład tego, że nawet w dobrze poznanym regionie może czaić się coś ciekawego i wartego uwiecznienia. Stwór charakteryzuje się skomplikowaną, włóknistą strukturą zjonizowanego gazu, która w niezwykły sposób przypomina rozpostarte skrzydła mitycznego smoka przemierzającego kosmos. Uważa się, że ten delikatny wygląd nie wynika z pozostałości po supernowej, ale jest kształtowany przez wiatry gwiazdowe pochodzące z gorących, masywnych gwiazd, oddziałujące z polami magnetycznymi w środowisku międzygwiazdowym.
Ciekawostka:
W tym samym polu widzenia - trochę powyżej głównego obiektu, wyglądająca na pierwszy rzut oka jak większa czerwona gwiazda - znajduje się Kronberger 26 (Kn 26), niewielka dwubiegunowa* (taka była pierwotna klasyfikacja) mgławica planetarna odkryta w 2006 roku przez austriackiego astronoma-amatora Matthiasa Kronbergera. Obiekt ten tak naprawdę jest potwierdzonym spektroskopowo członkiem rzadkiej podklasy czterobiegunowych* mgławic planetarnych, wykazującym dwie wyraźne pary płatów (charakterystyczne, symetryczne struktury gazu w kształcie stożków od strony biegunów), które wskazują na złożoną historię ewolucji jego gwiazdy centralnej.
- Dystans: około 3850 lat świetlnych
- Rozmiar: około 100 lat świetlnych (cały kompleks), ~90' na niebie
- Masa: brak precyzyjnych danych
- Typ: Mgławica emisyjna HII o charakterystycznej, włóknistej strukturze
- Jasność: (całkowita): brak danych katalogowych (skrajnie niska jasność powierzchniowa)
- Położenie: Konstelacja Łabędzia
- Współrzędne: Rektascensja: 21h 21m 08s Deklinacja: +38° 42′ 22″
- Sezonowość: Najlepiej widoczna latem i jesienią (lipiec-październik) na półkuli północnej, najwyżej nad horyzontem w sierpniu i wrześniu
← Wróć do galerii